Nie wszystko z Kapituły Generalnej Bractwa Św. Piusa X, która miała miejsce w Szwajcarii w lipcu mogło być katastrofalne, ale z jego dwóch oficjalnych owoców, „Sześć Warunków” jest „alarmująco słabe” (cf. EC 268, 1 września), a jego „Deklaracja” końcowa pozostawia wiele do życzenia. Oto króciutkie streszczenie jej dziesięciu akapitów:
1 Dziękujemy Bogu za 42 lat istnienia naszego Bractwa. 2 Odzyskaliśmy ponownie naszą jedność po niedawnym kryzysie (naprawdę?) , 3 aby wyznawać naszą wiarę 4 w Kościół, w Papieża, w Chrystusa Króla. 5 Trzymamy się niezmiennego Magisterium Kościoła, 6 jak również jego niezmiennej Tradycji. 7 Jednoczymy się ze wszystkimi katolikami, którzy są obecnie prześladowani. 8 Modlimy się o pomoc do Najświętszej Dziewicy Maryi, 9 do św. Michała 10 i do św. Piusa X.
Jest to Deklaracją, której nie brak pobożności, która, jak mówi św. Paweł, jest do wszystkiego pożyteczna (I Tym. IV, 8). Jednakże, wobec swych dwóch uczniów, Tymoteusza i Tytusa, ciągle podkreśla potrzebę doktryny, która jest fundamentem prawdziwej pobożności. Niestety, Deklaracja jest raczej mniej silna doktrynalnie. Zamiast ostro skrytykować doktrynalne błędy Soboru, które niszczyły i niszczą Kościół przez ostanie 50 lat, zawiera w swych najbardziej doktrynalnych akapitach, 5 i 6, tylko nieśmiałe potępienie tych błędów, razem z hołdem wobec niezmiennego Magisterium (5) i Tradycji (6) Kościoła, celne, ale stanowiące argument zbyt łatwo odwracalny przez Soborowca. Zobaczcie, jak:
Akapit 5 wspomina nowinki Soboru Watykańskiego II [mówiąc, że] są „naznaczone błędami”, podczas gdy niezmienne Magisterium Kościoła jest nieprzerwane: „swą nauczycielską władzą przekazuje depozyt wiary objawionej, czyniąc to w doskonałej harmonii z prawdą, którą cały Kościół wyznawał zawsze i wszędzie.” Co oczywiście zakłada, że Rzym powienien wziąć Sobór Watykański II do pralni, by usunąć plamy. Ale zobaczcie, jak Rzymianin może odpowiedzieć: „Wyrażenie ciągłości Magisterium przez Kapitułę jest całkowicie godne podziwu! Ale my, Rzymianie, jesteśmy tym Magisterium i my mówimy, że Sobór Watykański II nie jest splamiony!”
Podobnie z akapitem 6. Deklaracja głosi: „Niezmienna Tradycja Kościoła aż do końca czasów przekazuje i będzie przekazywała nauki niezbędne dla zachowania wiary i zbawienia duszy”. Zatem władze Kościoła muszą wrócić do Tradycji. Odpowiedź rzymska: „Opis Kapituły, jak Tradycja przekazuje Wiarę jest całkowicie godny podziwu! Ale my, Rzymianie, jesteśmy strażnikami tej Tradycji i mówimy, że Sobór Watykański II nie zrywa z nią, ale ją kontynuuje. Kapituła jest więc całkowicie w błędzie sugerując, że musimy do niej powrócić.”
Skontrastujcie siłę nieodwracalnego ataku arcybiskupa Lefebvre’a na błędy Soboru Watykańskiego II w jego słynnej Deklaracji z listopada 1974. Ogłosił, że soborowy Rzym nie jest katolickim Rzymem, ponieważ reforma soborowa jest „naturalistyczna, teilhardystyczna, liberalna i protestancka… całkowicie zatruta… z herezji się wywodząca i do herezji prowadząca”, etc., etc. Jego wnioskiem jest kategoryczne odrzucenie jakichkolwiek związków z Neorzymem, ponieważ absolutnie nie jest on prawdziwym Rzymem.
Znajdźcie w Internecie obie Deklaracje i zobaczcie, która jest niewątpliwym zatrąbieniem do koniecznej bitwy (I Kor. XIV, 8)! Trzeba się zastanowić, ilu z kapitulantów z 2012 kiedykolwiek studiowało, co powiedział Arcybiskup i dlaczego.
Kyrie eleison.