To co najlepsze w kulturze białych mężczyzn musimy pielęgnować,
Nie ma ona żadnych konkurentów i nie może zginąć!
Czytelnicy, którzy znają różnorodne symfonie Beethovena, być może ucieszą się z poświęcenia im niniejszego Komentarza. Zaś ci, którzy ich nie znają, być może zostaną zachęceni do ich poznania.
1. Do roku 1800 Beethoven napisał wiele dzieł muzycznych, ale oto jego pierwsza Symfonia. Można by powiedzieć, że jest młody, ale uczeń Haydna i Mozarta już jest mistrzem. Melodia, harmonia, rytm, pęd i humor, on ma to wszystko! Radosny duch przychodzi na pole bitwy, Niosąc obietnicę broni, którą muzycy rzadko władają.
2. Dwa lata później, młody kompozytor (32 lata) jest dotknięty początkiem głuchoty. Jednak jego symfonia nie nosi śladów desperacji. Bardziej ukazuje jak muzyk będzie w radości i triumfie przeżywał cierpnie dla swoich przyszłych słuchaczy. Mistrz coraz bardziej rozwija swoje skrzydła, Czerpiąc z żalu głuchoty jeszcze większą siłę.
3. Trzecia symfonia w pełni zasługuje na swój przydomek „Eroica”. Zainspirowana przez Napoleona, przedstawia życie i śmierć wielkiego bohatera. Jej muzyczne bogactwo i siła emocji otwiera nowy język, nowy wiek w muzyce, gdzie człowiek od tej pory będzie stał w centrum. Gotowy do bitwy, naprzód kroczy bohater, Na śmierć, lecz wysoko w górze wznosi się jego duch.
4. “Eroica” z roku 1803 otworzyła całą serię popularnych arcydzieł dojrzałego Beethovena. Czwarta symfonia z roku 1806 jest jednym z nich: bogata, różnorodna, pełna przemyśleń i piękna, życia i radości, a jednocześnie tak dobrze zorganizowana, że może uderzyć. By królować teraz nad otwierającymi się nieznanymi królestwami, Z pasją, różnorodnością, porządkiem w całości jego własnym.
5. Piąta Symfonia Beethovena jest najpopularniejszą ze wszystkich dziewięciu symfonii, ponieważ w sposób najbardziej dramatyczny ukazuje głęboką walkę w jego duszy, aby zaakceptować swój los. Jest on współczesnym człowiekiem w roku 1807, który w blasku rewolucyjnego triumfu dążący do podporządkowania swojego losu swojej własnej woli. Ale burze wstrząsają ramą wszechświata, I porządek i nieporządek równe zwycięstwo sobie przypisują.
6. Beethoven kochał wieś, gdzie mógł upajać się pięknem i wielkością Boga. To zainspirowało wszystkie pięć części pięknej Symfonii „Pastoralnej” z roku 1808, szóstej z kolei. Spokojna, pozostaje ona w niesamowitym kontraście do napięcia piątej Symfonii, która ją poprzedzała. Spacer po wsi, nad strumykiem, Potem chłopi tańczą, burza, pasterski sen.
7. Siódma Symfonia z 1812 roku jest kolejnym popularnym faworytem. Cztery części olimpijskiej wielkości, ale nigdy w najmniejszym stopniu zimne czy nieludzkie. Szalona ostatnia część przypomina nam o wewnętrznej walce Beethovena, lecz w dalszym ciągu jest doskonale zaprojektowana i kontrolowana. Majestatyczny dyskurs, threnodia duszy, szlachetna w każdej części i jako całość.
8. Ósma Symfonia, także z 1812 roku, również rozładowuje napięcie poprzez powrót do przed-heroicznych symfonii i humoru Haydna, ale Beethoven nie może porzucić bogactwa i organizacji swojego dojrzałego stylu. Druga część to czysta opera komiczna. W dół z wyżyn, bohater schodzi na ziemię, Wspominając wcześniejsze czasy z rytmicznym śmiechem.
9. Słynna dziewiąta Symfonia, nazwana “Chóralną” z powodu chóru, który Beethoven wprowadził, aby zagrać ukochaną Odę do Radości. Trzy monumentalne części otwierające scenę, ale dla Beethovena to radość musi mieć ostatnie słowo. Zagłada, przeznaczenie i roztrzaskane nieba otwierają się szeroko? Ciągle rytm, piękno, radość ludzi będzie trwać.
Kyrie eleison.